Biografia

NATALIA OREIRO


Natalia Marisa Oreiro Iglesias urodziła się 19 maja 1977 w Montevideo. Karierę w świecie telewizji rozpoczęła jeszcze w swoim rodzimym Urugwaju mając zaledwie 12 lat. Przez 4 lata nagrała ponad 30 reklam dla wielu znanych marek. Swój pierwszy wielki sukces osiągnęła w 1993 roku, kiedy w programie dla dzieci i młodzieży „El show de Xuxa” została wybrana Súper Paquitą spóśród tysięcy nastolatek z całej Ameryki Łacińskiej. Do zadań Natalii jako ambasadorki Xuxy należało reprezentowanie tej brazylijskiej gwiazdy na występach i imprezach. Po ukończeniu 17 lat, wspierana przez swoich rodziców, Oreiro postanowiła wyjechać do Buenos Aires w sąsiedniej Argentynie aby spełnić swoje marzenie o rozwoju artystycznym. Została gwiazdą w ciągu zaledwie kilku lat, a efekt znacznie przekroczył jej oczekiwania.

Natalia Oreiro

Wyróżniającym się momentem w karierze artystycznej Natalii było otrzymanie prestiżowej nagrody Osobowość Roku przyznawanej przez hollywoodzki kanał E! Entertainment Television. Tę samą statuerkę w amerykańskiej edycji plebiscytu otrzymała sama Julia Roberts! Po niemal trzech latach przerwy nadszedł czas na kolejną telenowelę w karierze Urugwajki. Rolą w „Kachorra to ja” Oreiro powróciła do komedii z postacią śmiałą, prowokującą i zabawną. Natalia zagrała niesłusznie oskarżoną o morderstwo dziewczynę z sąsiedztwa, która musi zmienić całkowicie swój wygląd i sposób bycia, aby nie zostać rozpoznaną przez policję. W „El Deseo” (2004) Oreiro wcieliła się w seksowną blondynkę o imieniu Carmen. W tej telenoweli Natalia zagrała jedną z najbardziej pracochłonnych i dojrzałych z jej ról telewizyjnych, zaskakując widzów wspaniałą grą dramatyczną i zapierającymi dech w piersiach scenami cyrkowymi. W połowie 2005 roku pojawiła się w odcinku „Baletnica w różu i zieleni” serialu „Złodziejska liga”, w którym każdy epizod to osobna historia rekonstruująca najsłynniejsze kradzieże w historii argentyńskiej kryminalistyki. Następnie Oreiro przeprowadziła się na 2 miesiące do Rosji, aby zagrać w „V ritme tango” (2005), 11-odcinkowym miniserialu zrealizowanym w języku naszych wschodnich sąsiadów. W tej produkcji Natalia wcieliła się w swoją imienniczkę, narzeczoną argentyńskiego piłkarza, który przenosi się do rosyjskiego klubu. Para nagle znajduje się w środowisku mafijnym Moskwy, ale bohaterce Oreiro udaje się pokonać wszelkie przeszkody, aby spełnić swoje marzenia.
Natalia Oreiro

KINO


Jej debiut kinowy miał miejsce w 1998 roku kiedy to zagrała córkę Guillerma Francelli w „Argentyńczyku w Nowym Jorku”. Film, obejrzany przez ponad 1,6 mln widzów, stał się jednym z najbardziej kasowych obrazów w historii argentyńskiego kina. W tym filmie Natalia gra Verónicę, nastolatkę, która marzy o karierze piosenkarki. Udział w tym obrazie był niezwykle znaczący dla Oreiro, oznaczał bowiem początek jej kariery wokalnej, która zaowocowała międzynarodową sławą. Warto wspomnieć, że Natalia na potrzeby tego filmu nagrała 2 utwory: „Que si, que si” i „Caminos”. W sierpniu 2003 roku Oreiro powróciła na ekrany kin w znakomitym towarzystwie Normy Aleandro i Leonarda Sbaraglii wraz z pemierą „Cleopatry”. Ta koprodukcja argentyńsko-hiszpańska, wyreżyserowana i napisana przez nieżyjącego już Eduarda Mignognę, jest wciągającą komedią romantyczną z gatunku road movie. Natalia gra Sandrę, osamotnioną bulimiczkę i aktorkę telenowel, która paradoksalnie nigdy nie marzyła o byciu sławną. Jej spotkanie z Cleo jest kluczowym momentem filmu. Nieoczekiwana, wspólna podróż sprawi, że kobiety spojrzą na swoje życie innymi oczyma. „Cleopatra” dostała wiele przychylnych recenzji oraz triumfowała na ważnych festiwalach filmowych, takich jak Montreal Film Festival (Kanada), Festival de la Habana (Kuba), Festival de San Juan (Puerto Rico), Fort Lauderdale Film Festival (Stany Zjednoczone) czy Festival de Valladolid (Hiszpania), gdzie zdobyła nagrodę publiczności. Film odniósł też sukces frekwencyjny w Brazylii, Izraelu, Meksyku czy Urugwaju. Oreiro zaliczyła potem kilka gościnnych występów w kinie. Pod kierunkiem Diega Lermana wzięła udział w krótkometrażowym „La guerra de los gimnasios” (2004). Dla lata później pojawiła się w filmie „La peli” Gustava Postiglione, a w 2007 roku również w „Las vidas posibles” Sandry Gugliotty.




Natalia Oreiro
Natalia Oreiro

TELEWIZJA

Natalia zagrała w wielu popularnych telenowelach, rozpoczynając od małych rólek w serialach „Alta comedia” (1994), „Aprender a volar” (1994) i „Inconquistable corazón” (1994-1995). Stopniowo urugwajska nastolatka zyskała zainteresowanie producentów otrzymując większe role w „Annie” (1995) i „90-60-90 modelos” (1996). W międzyczasie zagrała w sztuce teatralnej „Las mariposas son libres” (1996). Jej pierwsza główna rola w telenoweli „Valeria” (1997) okazała się dużym sukcesem, ale bez wątpienia największą popularność przyniósł Natalii serial „Zbuntowany anioł” (1998-1999). Telenowela osiągnęła ogromny sukces w ponad 70 krajach, stając się najlepiej sprzedającą produkcją w historii argentyńskiej telewizji. Udział w „Zbuntowanym aniele” sprawił, że Natalia Oreiro stała się fenomenem wśród mas nie tylko w całej Ameryce Łacińskiej, lecz także na rynku amerykańskim (serial był emitowany na należącym do CBS kanale Telemundo), ale również w krajach Europy, Azji, a nawet Afryki i Oceanii – we wszystkich tych regionach telenowela nadal jest chętnie powtarzana.

Natalia Oreiro





Rok 2006 stał pod znakiem powrotu Natalii do komedii. Główną rolą w telenoweli „Jesteś moim życiem” Oreiro po raz kolejny zyskała uwielbienie i uznanie publiczności. Produkcja osiągnęła znakomitą oglądalność w paśmie wieczornym. Bohaterka Natalii, Esperanza „Monita” Muñoz, to ubogą bokserka i ignorantka, która ma jednak złote serce przepełnione radością. Mieszka w czynszówce i jest związana z mężczyzną, którego nigdy tak naprawdę nie kochała. Jej sytuacja oraz życie uczuciowe nieoczekiwanie ulegają całkowitej zmianie po kontuzji prawej ręki… W tej telenoweli Oreiro zabłysnęła nie tylko talentem komediowym, ale i znakomitymi scenami boksu, których realizacja była poprzedzona wielotygodniowym treningiem. Za tę rolę Natalia otrzymała prestiżową argentyńską nagrodę Martín Fierro. W 2008 roku Oreiro zagrała w swoim pierwszym projekcie internetowym. Webnowela „Amanda O” opowiada o losach bogatej i rozkapryszonej gwiazdy. Serial liczył 120 epizodów po około 6 min. każdy, zaś jego wersja telewizyjna to 19 odcinków. W 2011 roku Natalia zdecydowała się nieoczekiwanie na udział w kolumbijskim serialu „Lynch” na zaproszenie należącej do grupy Fox stacji Moviecity. Oreiro wcieliła się w postać Isabel, żony właściciela zakładu pogrzebowego, którego porzuciła gdy ich syn Leo był jeszcze niemowlęciem. Po latach kobieta wraca jako Mariana i szuka schronienia u Lyncha… Powstały 3 sezony, łącznie nakręcono 30 odcinków. 2 grudnia 2012, po niemal 6 latach przerwy od tradycyjnych telenowel, Natalia powróciła na plan „Solamente vos” wcielając się w uroczą i zabawną fryzjerkę Aurorę Andrés, która marzy o karierze piosenkarki. Jej bohaterka romansuje z żonatym mężczyzną o imieniu Félix, ale przypadkowo poznaje Juana, który zostaje jej nowym sąsiadem. Oboje są sobą zauroczeni od pierwszego spotkania, jednak ich sytuacja się komplikuje kiedy wychodzi na jaw, że Juan nie tylko jest już żonaty i ma pięcioro dzieci, ale jest zarazem najlepszym przyjacielem Félixa…

Natalia Oreiro

„Música en espera” (2008) to kolejna główna rola Natalii, tym razem u boku Diega Perettiego i Normy Aleandro, z którą pracowała już wcześniej przy „Cleopatrze”. Komedia miała swoją premierę 19 marca 2009 i zadebiutowała na szczycie argentyńskiego box office’u. „Francia” (2009) to zaś argentyński dramat niskobudżetowy wyreżyserowany przez Urugwajczyka Israela Adriána Caetano na podstawie jego własnego scenariusza. Główne role zagrali Natalia Oreiro, Milagros Caetano, Lautaro Delgado, Daniel Valenzuela, Mónica Ayos, Lola Berthet i Violeta Urtizberea. Film miał premierę w Argentynie 17 czerwca 2010 roku. Na kanwie książki „Miss Tacuarembó” (2004) urugwajskiego autora o pseudonimie Dani Umpi sześć lat później powstała komedia muzyczna pod tym samym tytułem. Krytycy ocenili film Martína Sastrejako zaskakujący, uroczy i zabawny. Obraz został nominowany do sześciu nagród Srebrnego Kondora przez Stowarzyszenie Krytyków Kinowych Argentyny i zdobył statuetkę w kategorii najlepszy film sekcji Zonazine na Festiwalu Filmowym w Maladze (Hiszpania) w 2011 roku. Bohaterką obrazu jest Natalia, która dorasta pod wpływem telenoweli „Cristal” i filmu „Flashdance” w odległym urugwajskim miasteczku o nazwie Tacuarembó. Dziewczyna jest przeświadczona o tym, że zdobycie korony Miss Tacuarembó to jej jedyna szansa na pozostawienie swojego nudnego, rodzinnego miasta i przeniesienia się do metropolii, gdzie mogłaby spełnić swoje marzenia o zostaniu gwiazdą… „Mi primera boda” (2011) w reżyserii Ariela Winograda przedstawia zabawną historię pewnej pary: Adrián, który jest Żydem, i Leonora, która jest katoliczką, w końcu doczekali dnia swojego ślubu! Jednak zamiast tej wzniosłej ceremonii Adrián spędza godziny nad zastanawianiem się jak ją opóźnić i to nie dlatego, że się odkochał, ale ze względu na to, że za wszelką cenę stara się odnaleźć zgubione obrączki… „Jak mam na imię” (2012) to historia pełnego marzeń chłopca, którego rodzice są zaangażowani w walkę z argentyńską juntą wojskową. Rewelacyjne kino opowiadające o walce z reżimem i cenie, jaką się za to płaci. Film pokazuje jak trudny bywa los dzieci skazanych na życie w konspiracji i nieustannym zagrożeniu. Twórcom udaje się wiernie oddać ducha pogrążonej w chaosie Argentyny końca lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Reżyserem obrazu był debiutant Benjamín Ávila, który częściowo oparł film na historii własnej rodziny. W głównych rolach znakomicie odnaleźli się początkujący Teo Gutiérrez Moreno oraz Natalia Oreiro. Produkcja jeszcze przed swoją premierą została wyróżniona na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián nagrodą Dom Ameryki. Otrzymała też aż dziesięć Nagród Argentyńskiej Akademii, w tym dla najlepszego filmu, za najlepszy scenariusz i najlepszą reżyserię oraz dla najlepszych aktorów (Ernesto Alterio i Natalia Oreiro), Była także nominowana do hiszpańskiej Goi w kategorii Najlepszy Film Iberoamerykański. „Anioł Śmierci” (2013) jest koprodukcją między Argentyną, Francją, Hiszpanią i Norwegią. Przedstawia relacje niemieckiego lekarza nazisty Josefa Mengele (który prowadził eksperymenty w obozie Auschwitz), uciekiniera, z przypadkową argentyńską rodziną z Patagonii. Fikcyjna opowieść z prawdziwą postacią w osobie Mengele najpierw trafiła na półki w księgarniach, nim w ubiegłym roku jej autorka, Lucía Puenzo, przeniosła ją na duży ekran. To drugi film z udziałem Oreiro, który był wyświetlany w Cannes. W 2012 roku na prestiżowym festiwalu aktorka promowała produkcję „Jak mam na imię”, która podobnie jak „Anioł Śmierci” była argentyńskim kandydatem do Oscara.

MUZYKA

Debiutancki album zatytułowany po prostu „Natalia Oreiro” (1998) opierał się na środkowoamerykańskich rytmach i balladach. W samej Argentynie krążek sprzedał się w ponad 140 tysiącach egzemplarzy. W pracach nad pierwszą płytą Urugwajkę wspierali muzycy Glorii Estefan oraz znani kompozytorzy pokroju Claudii Brant, Coti’ego Sorokin czy Donata Póvedy. Oreiro weszła na rynek muzyczny pewnym krokiem. Hitowe piosenki sprawiły, że album znakomicie się sprzedawał. „Tu veneno” (2000), drugi krążek Natalii, dla odmiany łączył w sobie pop z takimi gatunkami jak rock, blues, flamenco i ballady. Album zdecydowanie umocnił pozycję Oreiro w świecie muzyki popularnej. W 2001 roku jako pierwsza Urugwajka w historii otrzymała nominację do Latin Grammy Awards w kategorii Najlepszy Kobiecy Album Wokalny Pop stając do rywalizacji z artystkami o międzynarodowej sławie.

Kolejna nobilitacja przyszła wraz z ogłoszeniem nominacji do MTV Video Music Awards Latinoamérica, gdzie „Tu veneno” walczyło o nagrodę publiczności. Krążek zdobył uznanie nie tylko w takich latynoskich krajach jak Peru czy Puerto Rico, ale i na całym świecie, co zaowocowało nagrodami m.in. w Rosji i Izraelu. Płyta pokryła się Złotem i Platyną w wielu państwach.

W okresie od końca 2000 aż do początku 2002 roku Natalia zdecydowała poświęcić się wyłącznie trasie koncertowej i promocji albumów w Ameryce Łacińskiej, Europie Wschodniej i Azji. W takich krajach jak Rosja, Białoruś, Ukraina, Grecja, Cypr, Węgry, Czechy, Słowacja, Polska, Turcja, Rumunia, Słowenia, Filipiny czy Izrael do dziś jest uważana za uosobienie muzyki latynoamerykańskiej i telenowel, zawsze spotykając się z entuzjastycznym przyjęciem. W połowie 2002 roku z pomocą Kike Santandera, jednego z najbardziej znanych producentów muzyki latynoskiej, Oreiro wydała trzeci album „Turmalina”. Ta płyta zawiera ciekawe połączenie popu, retro rocka z lat 70-tych i 80-tych, ballad, latynoskich rytmów i candombe (gatunek muzyczny typowy dla Urugwaju). Do specjalnego udziału Natalia zaprosiła Jaime Roosa, legendę urugwajskiej muzyki, z którym zaśpiewała hymn piłkarski na Mundial w Korei Południowej i Japonii „Pasión celeste”. Poza tym Oreiro dała się poznać od strony kompozytorki: 3 z 11 utworów, które znalazły się na płycie, są jej autorstwa („Que digan lo que quieran”, „Alas de libertad” i „Mar”).

Natalia przez prawie 12 lat nie wydała nowego albumu, bo jak sama podkreśla w wywiadach, uważa się za „śpiewającą aktorkę, a nie grającą piosenkarką”. Mimo tego nie porzuciła całkowicie muzyki. W 2010 roku nagrała 5 piosenek na ścieżkę dźwiękową do filmu „Miss Tacuarembó”, a potem jeszcze po jednym utworze do obrazów „Jak mam na imię”(„Sueńos de juventud”) i „Mi primera boda” („Cuando ríes”). W telenoweli „Solamente vos” można było usłyszeć kilka coverów, m.in. „Como una loba”, „En tu pelo”, „El hombre que yo amo” i „Así no te amará jamás”. Na potrzeby kampanii reklamowej marki Sedal (w Polsce funkcjonującej jako Sunsilk) Oreiro nagrała własną wersję hitu Glorii Treví pt. „Todos me miran”. Oficjalna premiera teledysku miała miejsce 27 listopada 2013 roku w Buenos Aires. W grudniu ubiegłego roku Natalia wyruszyła w trasę Tour Hits 2013, w ramach której zagrała 3 koncerty w Rosji oraz swój pierwszy show w Polsce. Urugwajka ma ochotę na wydanie nowego albumu, być może będzie to płyta z piosenkami z telenoweli „Solamente vos”, lecz sama Oreiro przyznała, że chciałaby wydać coś zupełnie nowego. Możliwe, że już w marcu zacznie nagrywać materiał na nowy album.



WYDARZENIA MIĘDZYNARODOWE

Natalia uczestniczyła w wielu ważnych i prestiżowych imprezach. W Hiszpanii pojawiła się na Gala de la Hispanidad i Gala de Murcia. Dostała zaproszenie z Włoch do zaśpiewania w duecie z Raffaellą Carrą na antenie najpopularniejszego kanału w kraju – RAI 1. Na albumie włoskiej divy zatytułowanym „Grandes éxitos” znalazł się ich wspólny utwór „0303456”. W Miami Oreiro wzięła udział w takich wydarzeniach jak Festival de la Calle 8, Kids’ Choice Awards (stacji Nickelodeon), MTV Video Music Awards Latinoamérica oraz w przebojowym show telewizyjnym „Sábado Gigante” na kanale Univision. Nagrała minikoncert na wyłączność dla kanału Disney Channel, który był emitowany w całej Ameryce Łacińskiej. W Puerto Rico wystąpiła na wielkim charytatywnym koncercie Storm Watch, gdzie dzieliła scenę z amerykańską piosenkarką Jessicą Simpson.




W Peru była najbardziej wyczekiwaną gwiazdą na Festival de Cuzco w 2001 roku. W Chile stała się czołową postacią Festiwalu w Viña del Mar 2001, gdzie przyznano jej nagrodę Srebrnej Mewy i koronę Królowej Festiwalu. Niezwykła popularność sprawiła, że rok później Natalia ponownie została zaproszona na to wielkie święto muzyki, nie tylko w charakterze piosenkarki, ale i jako współprowadząca jednej z festiwalowych nocy. W 2002 roku Oreiro ponownie uplasowała się w czołowej piątce najbardziej popularnych postaci tego najważniejszego wydarzenia muzycznego Ameryki Łacińskiej. W czerwcu 2001 roku Natalia została zaproszona do udziału w wielkim, telewizyjnym show na Kremlu (Rosja), gdzie została nagrodzona przez tamtejsze radio jako najlepsza i najczęściej słuchana wokalistka na rosyjskim rynku muzycznym.

ŻYCIE PRYWATNE

31 grudnia 2001 roku Oreiro wyszła za mąż za Ricarda Mollo, gitarzystę i wokalistę popularnego argentyńskiego zespołu Divididos. Ciekawostką jest to, że ślub odbył się w ukryciu na rajskiej wyspie Fernando de Noronha w Brazylii. Zamiast obrączek para wytatuowała sobie na palcach gwiazdki, które są symbolem tego, że jest to miłość na całe życie. 26 stycznia 2012 roku Natalia urodziła syna Merlína Atahualpę.